Where Should We Begin

Niemand weet hoe dit moet. Alles is nu repetitie. Het leven één grote improvisatie. Met Building Conversation vieren we het experiment en omarmen we de oefening. We nodigen je uit om mee te doen. Laten we ons onderdompelen in het ongewisse, het nog niet bekende. Een collectieve vrije val, de toekomst in.

Al jaren onderzoekt Building Conversation hoe we met elkaar praten en kunnen praten. Dat onderzoek is urgenter dan ooit. Want hoe praten we nu met elkaar? Wat doet de sociale afstand en het gebrek aan fysiek contact met de manier waarop we ons nu tot elkaar verhouden? Worden we er ook afstandelijker van, of ontstaat er een nieuw soort nabijheid, een andere manier van verbonden zijn? Wat doet de virtuele ruimte met ons samenzijn en onze woorden? En welke impact heeft de 1,5 meter samenleving op ons en ons samenzijn?
Vanuit deze vragen en de intrinsieke behoefte om juist in de tijd van quarantaine en verwarring verbonden te blijven met elkaar, heeft Building Conversation een programma ontwikkeld bestaande uit performatieve gesprekken die zowel virtueel als fysiek uitgevoerd worden. In alle performances staat het gesprek als oefening centraal en geven de deelnemers gezamenlijk inhoud aan het werk. Daarmee richten we ons op de collectieve improvisatie waarin we ons met elkaar bevinden.

Ik moet de afgelopen weken veel aan Hannah Arendt denken. Het belang van de vitaliteit van ons publieke leven. Het gebrek aan tussenruimte waarin we elkaar tegenkomen. De gedachteloosheid waarmee we bevelen opvolgen. Steeds opnieuw voel ik haar oproep aan ons: ‘What I propose is very simple: it is nothing more than to think what we are doing.’ Hoe zorgen we ervoor dat we collectief blijven denken? Dat we in gezamenlijkheid reflecteren op onze omgang met elkaar? Hoe bieden we weerstand tegen gedachteloos handelen? De uitdaging is groot, maar ik ben ervan overtuigd dat het kan. Van op afstand, virtueel en fysiek, zullen we nieuwe ruimtes ontwerpen, waarin we elkaar opnieuw tegenkomen, waarin tegenstand mogelijk is en verbondenheid ontstaat. Of zoals Hannah Arendt het zegt: ‘To think and to be fully alive are the same’.” Lotte van den Berg

De verschillende performatieve gesprekken die ontwikkeld worden sluiten goed aan bij de actuele behoeftes van partners, zowel binnen de culturele sector als in het meer maatschappelijke domein. Voor festivals als SPRING en Oerol, die een alternatief online programma aanbieden, voor het Boulevard Festival dat juist de nadruk legt op kleinschalige performances en ontmoetingen in de wijk en voor partners als een GGZ instelling of andere lokale initiatieven gericht op ontmoeting. Met de combinatie van virtuele en fysieke performances spelen we in op de curves waar we ons de komende jaren toe moeten verhouden; met periodes van een meer open en een meer locked-down samenleving.

Hieronder een overzicht van de zeven performatieve gesprekken die Building Conversation onder de noemer Where Should We Begin ontwikkelt.

DIGITAL SILENCE (virtueel)
Kamers en mensen worden verbonden in één groot multidimensionaal flatgebouw, zwevend tussen bakstenen en pixels, aanwezig noch afwezig. Tijdens deze performance spelen de deelnemers met hun eigen aan- en afwezigheid, in hun kamers en op internet. ‘Waar ben ik als ik zowel in mijn kamer als op het scherm ben? En waar ben jij?’

IMPOSSIBLE CONVERSATION ON THE FUTURE (virtueel)
Hoe praat je over de toekomst? Hoe roep je beelden op van dat wat nog niet is? Door met elkaar te vertragen en persoonlijke beelden te verbinden, door te schrijven, te lezen en samen te spreken.

DISTANT THOUGHTS (telefonisch)
Distant Thoughts nodigt je uit om het contact dat je aangaat met mensen die je nog niet kent onder de loep te nemen. Het is een gesprek voor twee mensen die elkaar niet kennen, via de telefoon.

WATCHING PIXELS (virtueel)
Op het scherm van onze telefoons en computers komt een veelheid aan beelden bij ons binnen en worden we zelf tot beeld voor de ander. Hoe verhouden we ons tot deze beelden en tot elkaar? Tijdens Watching Pixels gaan we met elkaar in gesprek via beelden die we bekijken online; schilderijen, foto’s en films.

WASHING HANDS (fysiek)
Washing Hands is een ritueel, ontworpen om fysiek contact terug te brengen in de publieke ruimte. Een eenvoudig vormgegeven installatie staat opgesteld in de centrale hal van een ziekenhuis, in een park of op een binnenplaats. Voorbijgangers en bezoekers, die elkaar wel of juist niet kennen, nemen plaats, wassen elkaars handen en gaan in gesprek over de simpele noodzaak van aanraking.

TO CARE AS CARESS / An Exercise (fysiek)
Aan de hand van een kortverhaal gaat een groep mensen met elkaar in gesprek over zorg. We zetten onze lichamen in als bron van kennis en verplaatsen ons in de ruimte als een gelaagde choreografie. To Care as Caress wordt samen met mensen uit de zorg ontwikkeld. Met elkaar creëren ze ruimte voor reflectie op de verschillende vormen van zorg in ons samenzijn nu.

DYING TOGETHER / Futures (fysiek)
Dying Together is een performance waarin samen met het deelnemend publiek situaties van collectief sterven worden ontrafeld. Het team van Dying Together maakt na de eerste twee delen /Humans en /Earth een derde deel over pandemie, verandering en toekomst. Kan kijken naar de manier waarop we samen sterven ons nieuwe inzichten geven over de manier waarop we samen leven?

 

 

No new dates planned yet
Watching Pixels | Tekening Laura Mentink

 

Impossible Conversation on the Future | Tekening Laura Mentink
Distant Thoughts | Tekening Laura Mentink

 

Digital Silence | Tekening Laura Mentink