To Care as Caress en Washing Hands op Afzender Boulevard

Sorry, this entry is only available in Dutch.

Op zaterdag 29 augustus spreekt Lotte van den Berg een tekst uit in het openluchttheater op de Citadel. De tekst, die Lotte op verzoek van het festival schreef, bezegelt de laatste avond van Afzender Boulevard 2020. Het publiek bestaat uit makers, festivalpartners, en andere genodigden.
Het is een tekst die binnenkomt – in oren, hoofden en dieper – om niet meer weg te gaan.

Wat betekent het om samen te zijn?
Wat betekent het om samen te leven?
En wat heeft theater daar mee te maken?

Aan de hand van deze grote vragen wil ik vandaag een paar dingen zeggen.

Om te beginnen:
Wat betekent het om hier samen verantwoordelijk te zijn voor dit moment?

Je zou kunnen zeggen dat ik verantwoordelijk ben voor dit moment,
omdat ik ben opgestaan en mijn stem verhef.

Maar is dat zo?

20 jaar geleden deed ik auditie voor de Regieopleiding aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. In mijn motivatie-brief schreef ik het volgende:

Dat er tijdens de voorstelling iemand op kan staan, die ‘Stop!’ roept.
Dat is wat mij fascineert.
Dat het live is.
Een levende kunstvorm.
Dat het onvoorziene onderdeel is
en moet zijn,
van hetgeen zich voltrekt.

Dit moment wordt niet alleen door mij ‘gemaakt’.
Jullie doen mee.
Ook als je stil bent en luistert doe je mee.
Deze microfoon doet mee, de stoelen waarop jullie zitten, de regen….

15 jaar geleden maakte ik Het blauwe uur.
Een voorstellingen die speelde om half 6 ’s ochtends, bij het opkomen van de zon,
midden in de stad, op straat, voor basisschool kinderen en hun ouders.

Na afloop vroeg een jongetje van een jaar of 6 aan zijn moeder:
‘Mama, wie heeft deze voorstelling gemaakt?’ zijn moeder wees naar mij.
‘Maar mama,’ zei het jongetje opnieuw, ‘wie heeft dan de wereld gemaakt?’
Ik herinner me dat hij om zich heen keek en een gebaar maakte met zijn armen;
‘Dit allemaal, wie heeft dat gemaakt?’.
De moeder lachte, ontroert, maar er kwam geen antwoord.
Er is ook geen antwoord. Of toch?

Wij. Wij hebben deze wereld gemaakt.
Wij: de algen, de bomen, de bergen, de zandkorrels, de mensen en de regendruppels.
Wij samen.
Wij samen maken deze wereld en dit moment.

Drie weken geleden kwam ik een vrouw tegen.
Energiek. Vol vuur. Lange rok. Grote bril.
Ze reed langs op de fiets. Stapte af.
Zij op straat met de fiets in de hand. Ik op de stoep.
We spraken met elkaar.
‘Theater is geen gebouw’, zei ze.
‘Theater heeft geen muren. Geen manteau, geen verhoogd podium, geen stoelen. Theater is een houding’.

(…)

Lees de hele toespraak in het Herinneringsboek van Festival Boulevard 2020.