Dialogical Art

Met Building Conversation plaatsen we ons in een kunsttraditie van ‘Dialogical Art’ die teruggaat naar de ‘Soziale Plastik’ of de sociale sculptuur van de invloed- rijke Duitse kunstenaar Joseph Beuys. Met dit concept benoemde Beuys de maatschappij als een totaliteit die wordt vormgegeven door haar leden. De reorganisatie van deze maatschappij naar een inclusieve samenleving, waarvan Beuys vond dat die urgent was, zou zich fundamenteel moeten wijden aan vragen over educatie, economie en omgangsvormen, vrede en ecologie. Volgens Beuys is kunst verantwoordelijk en competent om dit werk uit te voeren als ‘uitgebreide kunst’ en hij benadrukte: ‘Kunst is naar mijn mening de enige evolutionaire kracht. Dit betekent dat alleen door de creativiteit van mensen voorwaarden kunnen worden veranderd.’ Met zijn inmiddels beroemde stelling Iedereen is een kunstenaar onderstreepte Beuys zijn geloof in de mogelijkheden van deelname door iedereen aan deze creatieve taken. 

In de afgelopen decennia, mede geïnspireerd door het werk van Beuys, zijn vele verschillende kunstpraktijken ontwikkeld waarin het gesprek zelf als kunst- werk wordt opgevoerd en/of het kunstwerk in zichzelf een dialoog is. Waar de term dialogical art bij sommigen de idee kan oproepen dat het hier gaat over harmonie-zoekend en consensusgericht werk, willen wij er de nadruk op leggen dat de dialoog voor ons eerst en vooral een agonistische ruimte is; een plek waar tegenstand verduurd wordt en verschil plek krijgt. De inclusie, waar ook Beuys over spreekt, is er niet op gericht glad te strijken of harmonieus te maken. De inclusieve samenleving waar wij met ons werk graag aan bijdragen geeft ruimte aan verschil en is precies daarom verrassend en uitdagend.