• Homepage
  • Community items
  • Er zijn geen woorden nodig om mensen te leren kennen en om ze aardig te vinden, lichaamstaal is genoeg.

Er zijn geen woorden nodig om mensen te leren kennen en om ze aardig te vinden, lichaamstaal is genoeg.

Emmy Muller woont in Amsterdam Noord, is van origine Amerikaanse en heeft twee keer mee gedaan aan het Gesprek zonder woorden. “Ik zag jullie staan op het Buikslotermeerplein. Ik reed langs met mijn scootmobiel en zei: ‘Hallo, wat doen jullie hier?’ Het was op 4 mei, ik kwam net terug van de herdenking. Andreas vroeg of ik mee wilde doen en ik dacht: ‘Wat let me?’ Ik hou van nieuwe dingen.” “Ik kreeg pijn in mijn kaken van het glimlachen. Tijdens de eerste 20 minuten van het gesprek wist ik geen ander gezicht te trekken dan een lachend gezicht. Het werd een soort grimas. Een masker waarmee ik mensen wilde laten zien dat ik het goed bedoelde, dat ik open stond voor dit gesprek.” “Ik heb het uiteindelijk over me heen laten komen. Een deelnemer zat in elkaar gedoken, zij durfde zich niet open te stellen en kon niet ontspannen. ik heb haar mijn hand aangeboden en naar haar geknikt. Ik kon haar zo geruststellen. Terwijl ik zelf ook helemaal niet zo zeker was. Een open hand aanbieden is een goede manier om te laten weten dat iemand welkom is. Als je de hand wilt, kun je ‘m pakken, het is hier veilig.“ “In het tweede gesprek kwamen er herinneringen in mij naar boven. Hele nare herinneringen. Ik moest ontzettend huilen en ben naar buiten gelopen. Ik moest even bijkomen en mezelf herpakken. Je hoofd kan vreemde wegen inslaan als je stil bent en mensen alleen maar aankijkt. Herinneringen komen boven of je dit nou leuk vindt of niet. Ik kon in mijzelf en anderen naar binnen kijken, heel diep. Ik zag ook diepgeworteld verdriet bij een van de deelnemers. Dat was heftig. Ik heb er na afloop niet over gesproken, ik dacht dit is te erg. Maar misschien zag ik het verkeerd. Ik weet het niet.” “Er werden glazen water gevuld, er werd geproost, deelnemers deden dit om het ijs te breken, of omdat ze zich geen houding aan wisten te nemen. Het is moeilijk en awkward met onbekenden in een ruimte te zijn en niet te spreken. Maar het is een goede oefening. Je leert de tijd te nemen om iemand te leren kennen. We oordelen veel te vaak op het eerste gezicht, dat is jammer, mensen verdienen een tweede blik of een derde.” “Ik heb bij beide gesprekken hele goede begeleiding gehad. Er was veel uitleg en begrip. Rust en ruimte om te proberen, te wennen, te oefenen. Ik voelde me veilig. Zoals ik al zei moest ik erg huilen bij het tweede gesprek. Daar werd zeer fijn op gereageerd. Ik huil om spanning los te laten, ik wilde niet praten of getroost worden, en dat werd geaccepteerd. Toen ik uitgehuild was, ben ik weer terug het gesprek in gegaan. Dat kon gewoon. En dat was fijn.” “Na afloop had ik het gevoel 20 nieuwe vrienden te hebben. Er zijn geen woorden nodig om mensen te leren kennen en om ze aardig te vinden, lichaamstaal is genoeg. Wat ik geleerd heb van dit gesprek is dat ik het kan. Ik was trots op mezelf en vond het leuk en moeilijk tegelijk. Uitdagend was het zeker.“ “Er wordt zoveel geschreeuwd vandaag de dag, we zouden niet moeten schreeuwen, maar met elkaar moeten praten. Door al dat geschreeuw kunnen we niemand meer verstaan. Trump is daar een heel goed voobeeld van, wat een afschuwelijk voorbeeld is hij. Ik denk dat steeds meer gewone mensen behoefte hebben aan een gewoon gesprek. Op een vriendelijke toon, een ander geluid. Of misschien is er behoefte aan een gesprek zonder woorden?”